Ένα απωθημένο και κάτι

Έχω καταλάβει το διαχωρισμό και είναι η διαπίστωση που με κάνει τόσο αδύναμη.
Ένα απωθημένο στεργιώνει μέσα σου και βρίσκει πάντα τον τρόπο να εμφανιστεί σε άκυρες στιγμές, εκεί που ακούς ένα τραγούδι ή μιλάς με έναν άγνωστο στο δρόμο. Είναι μια ανάμνηση, ξεθωριασμένη στο πίσω μέρος του μυαλού, τόσο αχνή που δεν την νιώθεις. Κι όμως σε κάθε σκέψη της αισθάνεσαι το κενό, αυτό το ανολοκλήρωτο, το '' θα μπορούσε να είναι αλλιώς ''.
Το αντέχω. Αντέχω και ζω παρέα με τα απωθημένα μου.
Εκείνο που δεν έχω καταφέρει να δαμάσω είναι κάτι πιο ισχυρό.
Ριζωμένο και αυτό στα σωθικά σου, αποζητά περισσότερα. Δεν συμφωνεί με μια αραχνιασμένη γωνιά, απλά να υπάρχει. Ζωντανεύει. Σε πιέζει να το δεις, να το νιώσεις. Δεν ησυχάζει αν δε το σκεφτείς μια φορά τη μέρα.
Ικανοποιείται να σε βλέπει να υποτάσσεσαι στην έλλειψη του. Θέλεις να το κρατάς σφιχτά, ακόμη κι όταν όλα σου δείχνουν το αντίθετο. Κοιτάξτε εδώ μια παράνοια!
Η απόσταση δεν το διαγράφει, ο χρόνος δεν το αλλοιώνει, πιστό στην θέση που κάποτε κατάφερε να κερδίσει.
Είναι πλέον δεδομένο. Όσο κι αν προσπαθώ να ξεσκίσω τα κομμάτια του, δεν θα ξεκολλήσουν ποτέ. Νιώθω άδεια χωρίς δαύτο. Δεν υπερβάλλω. Δεν θα φύγει, το ξέρω. Ποτέ. Ποτέ.
Σε αυτό, λοιπόν, οφείλω την αδυναμία μου να λύσω τα δεσμά μου.

It was alive, then we lost it.

 Ήταν κάτι το απρόσμενα γλυκό. Ήταν το μαξιλάρι στο οποίο ακουμπούσα τον ακαταλαβίστικο εαυτό μου.
Εκεί ένα κομμάτι μου έβρισκε πάντα την αποδοχή και την κατανόηση που πρόσμενε.
Ήξερα από 'κεινη την στιγμή ότι αυτό δεν θα μου ξανασυνέβαινε για πολύ καιρό.
Το κρατούσα όσο πιο σφιχτά μπορούσα γιατί κάτι πάνω του μου έδινε το θάρρος να συνεχίσω να είμαι εγώ.
Μοιάζαμε και διαφέραμε.
Ταυτιζόμασταν και διαφωνούσαμε.
Μα όσο περισσότερο το γνώριζα τόσο με μάγευε η σύμπτωση.
Αδυνατώ να το πω σύμπτωση. Ούτε πεπρωμένο.
Μάλλον θα το ονομάσω έλξη που ουδεμία σχέση έχει με τον έρωτα. Ξεχάστε το. Δεν είναι όλα έρωτας και σεξ.
Συνέβαινε κάτι περίεργο μ'αυτό. Ένιωθες μια διέγερση απ'τον τρόπο που σε κοιτούσε αλλά δεν σκεφτόσουν ούτε λίγο να ξεφύγεις απ'την αθωότητα της χημείας.
Είχε ουσία. Δεν απαιτούσε. Ήθελες να του τα δώσεις όλα κι ακόμη παραπάνω.
Ήταν μπερδεμένο μυαλό, γεμάτο με άκαρδους ανθρώπους και λανθασμένες εντυπώσεις.
Κάποιες φορές μισούσα τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο, αλλά σάμπως κι εγώ με αυτά δεν πορευόμουν;!
Μετά ήταν σα να το πήρε ο άνεμος και να το μούλιασε η βροχή.
Βρώμικο, χτυπημένο, κουρασμένο.

Μου λείπει και θα μου λείπει καιρό. Αλλά τα πρέπει κυριαρχούν εδώ.
Το χάσαμε κάπου στην πορεία.
Δεν πειράζει.
Το ζήσαμε, έτσι;

Autumn leaves

 

Φτάσαμε αισίως στην πιο λατρευτή εποχή του χρόνου.
Ο αέρας θα αρχίζει να παγώνει. Μαζί και ό,τι ανήκει στο παρελθόν.
Τα δέντρα αποφασίζουν να απογυμνωθούν απ'όλη εκείνη την απόκοσμη ομορφιά της άνθισης και του καλοκαιριού. Θα κιτρινίσουν τα φύλλα τους και σιγά σιγά, ένα προς ένα, θα πέφτουν ξερά,

 πεθαμένα πια στο χώμα.
Ο ήλιος θα δώσει τη θέση του στα σύννεφα, πυκνά, μαυρισμένα, γεμάτα βροχή.
Και τότε είναι που πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, οι λυτρωτικές και μετά η ψιχάλα μετατρέπεται σε βροχή, τόσο δυνατή που ξεπλένει από πάνω σου όλη τη μαζεμένη ''βρωμιά''.
Σε κατακλύζει, σε καταλήγει άρρωστο στο κρεβάτι άπαξ και δεν προφυλαχτείς,

 μα είναι τόσο μα τόσο μαγική.
Το φθινόπωρο είναι για λίγους. Γι'αυτούς που δεν αντέχουν μακριά απ'τις βροχερές μέρες, γι'αυτούς που την αισθάνονται να τρέχει βαθιά μέσα τους. Γι'αυτούς η βροχή είναι το οξυγόνο τους.
Πρόκειται για την περίοδο της περισυλλογής, της απομόνωσης πίσω από ένα κλειστό τζάμι.
Κοιτάξτε με τι μανία χτυπάνε οι σταγόνες στο τζάμι!
Η εποχή σου επιτρέπει να αφήσεις το χαμόγελο και την ζωντάνια και να μελαγχολήσεις, 

να ονειροπολήσεις.
Σε αφήνει να χαζέψεις τη μεταμόρφωση της φύσης σε μια καταθλιπτική νύφη, 

μια όμορφη καταθλιπτική νύφη.
H νύχτα θηριεύει. Καταβροχθίζει τη μέρα, τον ήλιο, την χαρά. Μπορείς να κλαις άφοβα, 

το σκοτάδι θα στο κρύψει, κανείς δεν θα το μάθει.

Άσε τον παγωμένο άνεμο να γδάρει από πάνω σου όλο τον πόνο.
Πάρε μια βαθιά τζούρα της επερχόμενης μπόρας και άφησε πίσω, στην σκοτεινή ανατολή,

 τα δεσμά μιας αλλοτινής ζωής.

 

Φαύλος κύκλος

Πάντα έτσι ήταν. Πάντα λειτουργούσε κατ'αυτόν τον τρόπο.
Έγινε τότε. Γίνεται και τώρα.
Εδώ και κοντά 10 χρόνια συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Σε κατηγορούν. Σου φωνάζουν. 
Και όλα αυτά όταν εσύ το μόνο που κάνεις είναι να λες την αλήθεια. Γιατί δεν θες να κοροϊδεύεις. Είσαι ηθικός.
Όμως αυτοί πάντα θα βρίσκουν ευκαιρία να σε πατήσουν, σαν όντως να είχες πει το πολυπόθητο ψέμα που περίμεναν.
Μάθανε να ακούν μόνο το δικό τους μυαλό. Και όχι μόνο αδυνατούν να σε πιστέψουν, δεν ενδιαφέρονται καν για τις δικές σου αποδείξεις.
Έτσι είναι. Είσαι το μαύρο πρόβατο.
Εσύ που με κοιτάς τώρα. Σε άκουσε ποτέ κανείς? Σε πίστεψαν? Σου έδωσαν την ευκαιρία να αλλάξεις την ξεροκεφαλιά τους?
Κάτι μου λέει πως η απάντηση είναι όχι.
Δεν υπάρχει η λέξη ντροπή γι'αυτούς. Ούτε λάθος.
Με τον εαυτό σου να τα βάζεις, που πιστεύεις ακόμα πως ο κόσμος γύρω σου θα πάψει να είναι τόσο σιχαμερός και άδικος.
Στέγνωσαν τα δάκρυα, φυσάει και κρυώνω. Πριν τελειώσει καν ο Αύγουστος.

Περί παιδείας και βλακείας

Θα αλλάξω λίγο ύφος στην μέχρι τώρα πορεία του Μαύρου Τριαντάφυλλου, καθώς θέλω να θίξω ένα θέμα το οποίο με έχει απηυδήσει. 
  Μιλώ για τους ανθρώπους που ντυμένοι με τον τίτλο ενός πτυχίου, με την ωριμότητα της μέσης ηλικίας και τη ψευδαίσθηση μιας ,κατά τα’ άλλα, ανύπαρκτης ανωτερότητας , πουλάνε μούρη και θεωρούν πως είναι οι μεγάλοι πρεσβευτές της παιδείας.
   Αυτό το άρθρο θα υπάρχει για να σας πει κάποιος επιτέλους πόσο απολίτιστοι ούγκανοι είστε. Μάθετε τη διαφορά της παιδείας με την μόρφωση. Ακόμη και ο βαθμός του πτυχίου σας να είναι 10, ακόμα κι αν έχετε ζήσει τη ζωή με το κουτάλι και αν ακόμη θεωρείτε πως ένας άνθρωπος με τα μισά σας χρόνια οφείλει να σας σέβεται επειδή είστε δήθεν πιο μορφωμένοι και ώριμοι δεν σας καθιστά πιο παιδευμένους. Ωστόσο, δεν θέλω να γίνει καμία παρεξήγηση γι’ αυτό διευκρινίζω πως αναφέρομαι σε μια μερίδα των ανωτέρω κατηγοριών.
  Είμαι αυτή που θα σας πει πως τα πτυχία σας και τα ‘’σεβάσμια’’ χρόνια σας να τα κοτσάρετε αλλού. Η παιδεία φαίνεται στον τρόπο που μιλάς , στο γεγονός πως θα σεβαστείς την ηρεμία του διπλανού σου και θα τον θεωρήσεις ισότιμο, στην μια συγνώμη που θα ζητήσεις επειδή τον έθιξες ή τον ενόχλησες.
  Τα υπεροπτικά σας βλέμματα και την πρωτόγονη συμπεριφορά σας, εγώ δεν τα ονομάζω παιδεία. Κατεβείτε από τον ουτοπικό κόσμο που έχετε πλάσει με τον μηδαμινό σας εγκέφαλο και συνειδητοποιήστε πόσο μειώνετε τον ίδιο σας τον εαυτό. Παραδεχτείτε ότι ‘’πάσχετε’’ από έλλειψη παιδείας και καταλάβετε πως εμείς οι κατά πολύ μικρότεροι (ηλικιακά πάντα) από εσάς διαθέτουμε μια δεδομένη παιδεία, που καμία βαθμίδα εκπαίδευσης δεν μας δίδαξε. Απλά μάθαμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας πιο σωστά.
  Τουλάχιστον, παραδεχτείτε το λάθος σας και θα έχετε κάνει ήδη ένα βήμα μπροστά. Ο δηθενισμός και η άρνηση δεν οδήγησαν πουθενά.

P.S  Όσοι υπήρξαν θερμοί υποστηρικτές του Κομμουνισμού και πίστεψαν πως κάτι τέτοιο είναι εφαρμόσιμο, απλά δεν έζησαν σε πολυκατοικίες ούτε έπρεπε να συναναστραφούν καθημερινά με ‘’ζώα’’.