Till everything burns

Μέχρι όλα να γίνουν στάχτη,
τόσο μόνο πρέπει να περιμένω.
Μετά όλα θα είναι μαύρα και θα βρωμάνε καμμένο,
τόσο που θα δακρύζουν τα μάτια.
Και αφού ξεθυμάνει η φωτιά, τα χρόνια θα περνάνε σε fast forward
και θα ξεπροβάλλει ζωή και πάλι.
Εκτός από μια μικρή γωνίτσα, εκεί δεξιά.
Αυτή πάντα θα βρωμάει θάνατο.
'' Till everything burns. ''

Junkies ρεαλισμού

Για τα τυπικά

Κάθε μέρα τρυπάμε το σώμα μας με μια δόση αναισθησίας και ρεαλισμού και έτσι, δειλά, μπορούμε έστω και λίγο να ξεγελάσουμε το μυαλό.
Σας ζηλεύω που ονειροπολείτε. Εσάς που αρνηθήκατε να γίνετε junkies του ρεαλισμού.
Εμείς εθιστήκαμε, είναι αργά τώρα για πισωγυρίσματα. Η πραγματικότητα έχει εισβάλλει αποφασιστικά μέσα στις φλέβες μας.
Δεν έχουμε μπαλόνια να αιωρούνται πάνω απ'το κεφάλι μας. Αντιθέτως, ένα τούβλο μας ακινητοποιεί, μη τολμήσουμε και βρεθούμε ανάμεσα στα σύννεφα.

Junkies vs Dreams

Όνειρα; Όπως λέμε ουρανός, διάστημα, σύμπαν;
Όχι όχι. Εμείς δεν τα έχουμε ως κινητήρια δύναμη του πάθους που τρέφεται μέσα μας.
Ως χρόνιοι εχθροί με την απογοήτευση και την ήττα, περιμένουμε μέχρι να φτάσουμε πρώτοι στο τέρμα.
Μετά ξεκινάνε οι πανηγυρισμοί και ο αγώνας δρόμου μετατρέπεται σε όνειρο που πραγματοποιήθηκε.
Μόνο τότε.

Junkies vs Love

'' Θα σ'αγαπώ για πάντα. ''
Εδώ γελάμε.
Δεν υπάρχουν τέτοιες ουτοπίες εδώ. Προτιμάμε το '' όσο κρατήσει ''.
Σνιφάρουμε λίγη απόλαυση απ'αυτό που έχουμε και δεν παρακαλάμε για την αιώνια ύπαρξη του.
Αυτό σε αναγκάζει να κάνεις η πραγματικότητα.

Junkies vs Life

Μια φράση τα λέει όλα.
'' Δρόμος μετ'εμποδίων ''.
Εκατοντάδων.
Χιλιάδων.
Εμένα τουλάχιστον με καλύπtει.

Τώρα με συγχωρείτε, δε θέλω να καθυστερήσω την επόμενη δόση μου.

Κυρίαρχο συναίσθημα: Απογοήτευση

Οι μέρες διατάζουν Απογοήτευση.
Λένε πως όταν απογοητεύεσαι, είναι γιατί το μυαλό σου είχε παγιδευτεί σε μια ψευδή εικόνα.
Ή μάλλον σε μια εικόνα ενός παζλ που εσύ έφτιαξες γιατί έτσι σε βολεύει.
Μου θυμίζει τη στιγμή που ονειρεύεσαι και αυτό που βλέπεις είναι τόσο ουτοπικό, που παρακαλάς να μην έχει φτάσει η ώρα να τρελαθεί το ξυπνητήρι.
Η επιστροφή στην πραγματικότητα είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.
Και τον τελευταίο καιρό δεν έχω σταματήσει να κοπανάω το κεφάλι μου στη γωνία της πραγματικότητας.
Ωστόσο δε δίνω σημασία, του βάζω πάγο και περνάει. Έτσι αντιμετωπίζω εγώ την πραγματικότητα. Με πάγο.
Αλλά την Απογοήτευση δεν την ξεφορτώνεσαι ποτέ.
Ούτε με πάγο, ούτε με το πέρας του χρόνου.
Τι να της ακουμπήσω πάνω να γιάνει;

1/4

Σήμερα έπιασα τον εαυτό μου να του λείπεις.
Όχι εσύ.
Τα μάτια σου
και η απόλυτη σιγή ανάμεσα μας, φορτισμένη μ'όλου του κόσμου τα ηλεκτρόνια.
Είναι μια απ'αυτές τις μέρες που θα'θελα, έστω για λίγο, να δω ένα σημάδι σου.
Να καθησυχάσω τον εαυτό μου πως δεν κλότσησες το 'κάρμα' στην άκρη.
Πως θυμάσαι. Πως με θυμάσαι.
Δεν ήσουν μια ζακέτα που έβαλα όταν κρύωνα.
Ήσουν πάνω στο δέρμα μου,
στον βρώμικο αέρα της πόλης που ανέπνεα,
στο κόκκινο φεγγάρι.
Και τώρα δεν σε αισθάνομαι. Μα σε ψάχνω ακόμα.
Πού είσαι;
Πάντα μου άφηνες σημάδι. Βαρέθηκες; Ή χάθηκες;
Αφού στο φώναξα. Τέσσερις θέσεις έχω στη καρδιά μου. Η μία απ'αυτές είναι δική σου.
Δε σου αρέσει;
Γιατί δε θυμάσαι;
Γιατί δεν απαντάς;

'' Γιορτή ''

Ημέρα '' γιορτής '' σήμερα.
Ο χρόνος μας βαφτίζει ξένους.
Καιρός ήταν...Για κάποιους.
Είναι και το δίλημμα του χρώματος που το καθυστερεί.
Μπλε ή μαύρο να'ναι το μαντήλι;
Ποιος μίλησε για δάκρυα; Αυτά δε γίνονται με το ζόρι.
Άμα δεν είναι αμοιβαία, τι να τα κάνεις;

Αλλά εσύ, μη παρασυρθείς απ'τον όχλο.
Φρόντισε το εισιτήριο σου να'ναι με επιστροφή.
Θυμήσου το μέρος που ανήκεις, πριν σε ξεχάσει αυτό.
Δε θα αγοράσω μαντήλι για σένα.
Όχι ακόμα.

Ημέρα '' γιορτής '' σήμερα.
Ένα ποτήρι κρασί για μένα.
Κατέληξα στο μπλε μαντήλι. Το μαύρο θυμίζει πένθος.
Γιορτάζω σήμερα.