Όνομα : Αυτοκαταστροφή

Είναι κατάρα να το έχεις αυτό.
Να προσέχετε μην το κολλήσετε γιατί στο κόσμο κυκλοφορούν πολλοί φορείς.
Όταν μυρίζεσαι πως όλα πάνε καλά, αυτόματα επιθυμείς να τα διαλύσεις.
Δεν το ελέγχεις.
Θέλεις επειγόντως να χωθείς ξανά στα χώματα, μαζί με τα σκουλήκια.
Θες να σταματάει απότομα η καρδιά σου και λίγο πριν πεθάνεις, να αρχίζει και πάλι τον ξεψυχισμένο χτύπο της.

Να δεις πως το' πανε..
Α ναι! Κυκλοφορεί με το όνομα Αυτοκαταστροφή.
Έχει καιρό που την γνώρισα και ομολογώ πως, σε κάθε μου βήμα, βρίσκεται εκεί.
Και εγώ από κάπου αλλού το κόλλησα. Νομίζω. Ελπίζω..
Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο πιο σφιχτά με αγκαλιάζει ο εαυτός μου.
Λες και δεν θέλει να με ενοχλήσει κανείς. Ο εγωιστής εαυτός μου.
Μου κλείνει και το στόμα, μήπως και τολμήσω να το πω παραέξω.
Είναι εθισμός.
Είναι κατάρα.
Είναι φυλακή.
Είσαι σαδιστής έναντι του εαυτού σου και ο εαυτός σου ο μαζοχιστής που έψαχνες.

Ουδεμία κατηγορία σε σας

Δεν τους κατηγορώ.
Ό,τι δεν καταλαβαίνουν, το κατακρίνουν.
Είμαστε ''μεταλλαγμένοι'' σε ένα μέρος γεμάτο από ανθρωπάκια με καρτελάκια στο κούτελο.
Τριγυρνάς στο δρόμο και βλέπεις κολλημένες παρωπίδες στα μάτια και καρτελάκια με λέξεις.
Οι λέξεις διαφέρουν στον καθένα μα όλες λειτουργούν για τον ίδιο σκοπό.
Να αποκλείσουν εμάς τους ''μεταλλαγμένους''.

Δεν σας κατηγορώ.
Φταίει που δεν καταβάλατε ούτε ένα λεπτό να μας κοιτάξετε στα μάτια.
Αλλά και πάλι το μόνο που θα βλέπατε θα ήταν το χρώμα. 
Ένα συνηθισμένο καφέ που δεν έχει τίποτα να πει.
Κι όμως σε εσάς με τα βιδωμένα ταμπελάκια βλέπουμε μόνο το κενό.
Λες και σας έχουν αναγκάσει να κοιτάτε μόνο ένα σημείο. 
Πέρα απ'αυτό το σημείο, για σας βρίσκεται το χάος.
Σας λυπάμαι για έναν και μόνο λόγο:
Όταν θα καταφέρετε να δείτε πέρα από το σημείο, το μόνο που θα αντικρίσετε θα είναι ένας ακόμη από σας.

'' Περήφανη που το χάος δεν με φοβίζει. ''
Και κλείνω.

Μαγική κουρτίνα

Από τη μια μεριά της κουρτίνας, είσαι εσύ που προτιμάς την απόσταση. Μην νιώθεις άσχημα. Όλοι οι δειλοί προτιμούν να κρύβονται. Και αυτή η απέχθεια που αισθάνεσαι δεν βρίσκει στόχο, γιατί ο στόχος ξέρει να προστατεύεται. Απορώ με την ''δύναμη'' σου να αφήνεις όλα αυτά που κάποτε σε ένοιαζαν και σε νοιάστηκαν. Για το μόνο που χαίρομαι είναι που δεν σου έδειξα ποτέ τι ήμουν διατεθειμένη να κάνω για σένα.Επειδή όμως τυγχάνω για λίγο ακόμα καλός άνθρωπος θα πω αυτό :

'' Μόνο αν μ'αφήσεις θα σ'αφήσω. '', ήταν ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε ποτέ.

Εδώ που έφτασα, πρέπει να φυλάξω την αξιοπρέπεια μου, γιατί την ξεφτίλισα κι αυτήν.

Όταν τραβήξω την κουρτίνα, στο παράθυρο βλέπω γνώριμο πρόσωπο. Γυναίκα. Μάλλον. Μάτια που ραγίζουν το γυαλί, τζάμι θολωμένο από τη μελαγχολική ανάσα και ένα δάχτυλο να σχεδιάζει φεγγάρι, μιας και αυτό το βράδυ έχει χαθεί. 

Μυρίζομαι στη σκέψη της

περηφάνια που τα έβγαλε πέρα ως εδώ

μίσος για τους πανύψηλους τοίχους που υψώθηκαν ως εδώ

χαρά για τους γενναίους συνοδοιπόρους της

Και το φεγγάρι, που κάθε βράδυ της κρατάει συντροφιά. Σήμερα βέβαια λείπει αλλά φρόντισε να υπάρχει εκεί μόνο γι' αυτή, κάτω από την αργή, σπαστή ανάσα της.

Ώρες ώρες οι ψίθυροι της το χαλάνε μα αυτή το ξαναφτιάχνει.

Είναι αιώνια δοσμένη στο σκοτάδι, εκεί που τα πάντα γίνονται αόρατα.

Και ξάφνου ένα αστέρι πέφτει πίσω απ'το θολό φεγγάρι της.

'' Κάνε μια ευχή, και πού ξες; ''

Καταραμένη κατάρα

Εδώ και καιρό με βασανίζουν αυτές οι ριμάδες οι σκέψεις που δεν λένε να ξεκολλήσουν από το υπερβολικό μυαλό μου.

Δεν είμαι εγώ γι'αυτά!

Καλύτερα ολομόναχη.

Καλύτερα οι σκέψεις να μην γνωρίζουν αυτό το μονοπάτι.

Καλύτερα και για τους δυο μας.

Εμένα και σένα.

Μα τα βάζω με τον εαυτό μου, που τον άφησα να βουτήξει στα βαθιά.

Και σου'χα πει να με εμποδίσεις.

Και σου'χα πει θα αλλάξω άμα δεν το κάνεις.

Αλλά εσύ μου άνοιξες διάπλατα τη πόρτα και εγώ μπήκα.

Κόλλησα σα τη βδέλλα στο δέρμα! Σα να μαντεύω τα λόγια σου. '' Μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά. ''

Ακόμη και τώρα μου τρυπάνε το μυαλό.Δεν το αντέχω! 

Η καρδιά μου ξεκόλλησε και ενώθηκε με τη δική σου. Γιατί με άφησες??!

Ακόμη κι όταν τα κάνεις όλα σωστά, εγώ τα βλέπω λάθος.

Είναι κατάρα. Μια κατάρα που κάποτε μου είπες θα εξαφανιστεί. 

Κι όμως είναι ακόμα πίσω μου και με σφίγγει. Μερικές φορές νομίζω ότι θέλει να με καταπιεί.

Δε φταις εσύ. Δυο άλλοι με κατάντησαν έτσι.

Τον ένα τον ξέρεις. Τον έχεις συνέχεια στο μυαλό σου.

Έμπλεξες και δεν έχω την αντοχή και τη θέληση να σε ελευθερώσω.
Γιατί σου τη χάρισα.
Άμα φύγεις, θα φύγει κι αυτή. Και θα καταλήξω να κυκλοφορώ με μια τρύπα στο στήθος.

whispers of my heart

                                                      So close that your eyes close as I fall asleep.

Το '' σ'αγαπώ '' είναι τόσο μικρό όταν σε κοιτώ.
Τόσο μηδαμινό όταν με αγγίζεις και δακρύζω.
Είναι λες και βρίσκομαι στην άβυσσο και μου κάνει παρέα ένα φως, ίσα ίσα να μη χαθώ.
Χάνομαι όμως. Στα μάτια σου, τις λέξεις σου, το χαμόγελο σου.
Δεν στάθηκες στο γυμνό μου σώμα, αλλά αγάπησες τη γυμνή ψυχή μου.
Την αγκάλιασες σφιχτά και σε άφησα.
Γιατί ακόμη και να σπάσει, σου αξίζουν τα κομμάτια.
Μόνο κράτα την όσο μπορείς ολόκληρη, είναι πιο όμορφη.

Είμαι πιο όμορφη, ολοκληρωμένη.