Long gone

Πρέπει να έκανα κάποιο λάθος.
Μια στιγμή στο παρελθόν που αποφάσισα να αφεθώ στο φαινόμενο ''ζωή''.
Δεν θυμάμαι τι έγκλημα διέπραξα και αν είπα ποτέ ένα συγνώμη.
Υπάρχει το κάρμα και εγώ πληρώνω τις επιπολαιότητές μου.
Κάτι έγινε λάθος, κάπου το έχασα.
Ζητώ να βρεθεί κάποιος να μου υποδείξει πού έσφαλα, μα το σύμπαν αδυνατώ να θυμηθώ!
'Οπως λέει και ένα τραγούδι
'' Όσοι περνούν την χώρα της απόγνωσης παθαίνουν αμνησία.''

Καθημερινά με τρώει αυτή η γλυκιά τυραννία.
Όλα χάνονται τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα.
Με βρίσκουν να τα κοιτάω αποχαυνωμένη, ανήμπορη.
Χρόνια πριν μου έμαθα να πιστεύω και να ελπίζω και απλόχερα ευκαιρίες να δίνω.
Και φτάνοντας στο σήμερα, με χτυπάνε σαν ανεμοδαρμένα κύματα στο πρόσωπο.
Φταίει που ήμουν τυφλή και μαγεμένη από ασήμαντες φιγούρες;
Φταίει που ξελογιάστηκα από γλυκά χάδια;
Έρωτά μου, δεν μπορέσαμε να αντέξουμε στο χρόνο ως ένα.
Κάποτε φίλε μου, ένιωσα προδωμένη και ηλίθια.

Άδεια. Δεν έχω τίποτα να δώσω, δε θέλω τίποτα να πάρω.
Στέρεψα. Έχασα την καρδιά που συνέχεια μου ζητούσαν.
'' Κουράστηκα '', απαντώ σε όσους με ρωτούν τι απέγινα.
Μη μου μιλάτε. Δεν είμαι εδώ εγώ.
Μια θολή, απρόσωπη παρουσία μόνο, παριστάνει πως υπάρχει.

Same old sh*t

Έχει λίγες μέρες που μυρίζομαι κάτι γνώριμο στον αέρα.
Μια αίσθηση ευδαιμονίας και πικρίας ταυτόχρονα, προσπαθούν να μου θυμίσουν.
Είναι πολύ φρέσκος ο χωρισμός και το κενό δύσκολα καλύπτεται.
Και τότε τι είναι αυτό που βλέπω μπροστά μου;
Φοβάμαι. Μάλλον πάλι ενθουσιάζομαι σαν 5χρονο κοριτσάκι.
Δεν συμβαίνουν αυτά.
Όμως μοιάζει. Μοιάζει να είναι.. Σύνελθε!
Ξέρεις ότι τις περισσότερες φορές τίποτα δεν πληρεί το αμοιβαίο.
Και τότε τι είναι αυτό που νιώθω; Ξανά. Το απρόσμενο ξανά.
Τρέμω στην πιθανότητα μιας δεύτερης φοράς.
Δε θυμάμαι μήπως παρακάλεσα την ύπαρξη του όσο κοιμόμουν.
Κι αν βιώσω αυτή την απόκοσμη έλξη;
Αν γίνει αναγκαίο;
Κι άμα είναι ήδη αργά και πλάστηκε όσο εγώ χάζευα κάπου στον ορίζοντα;!
Πώς θα το βρίσκω όποτε το ζητώ;
Βρίσκεται μίλια μακριά και εγώ ζω με την ελπίδα πως μπορώ να το νιώσω έστω και λίγο δίπλα μου.

Πίσω από μια οθόνη. Εκεί φτάσαμε. Να αναζητούμε τον άλλο πίσω από μια οθόνη.
Να θες μια οποιαδήποτε επαφή.. Λίγο απ'τη φωνή, λίγο απ'το βλέμμα. Και να μην έχεις τίποτα.
Αυτά που χρειάζεσαι τα απαιτείς εδώ. Γελάει η ζωή.
Ίσως φταίει η απόσταση και το άπιαστο που σου χωλαίνουν το μυαλό και άκρη δε βρίσκεις.
Ξέρεις, όσο το αφήνεις θα ανακαλύπτει περισσότερα και θα παλεύει να εισχωρήσει μέσα σου.
Τι θέλεις και μπλέκεις αφού δεν τ'αντέχεις;!

Ένα απωθημένο και κάτι

Έχω καταλάβει το διαχωρισμό και είναι η διαπίστωση που με κάνει τόσο αδύναμη.
Ένα απωθημένο στεργιώνει μέσα σου και βρίσκει πάντα τον τρόπο να εμφανιστεί σε άκυρες στιγμές, εκεί που ακούς ένα τραγούδι ή μιλάς με έναν άγνωστο στο δρόμο. Είναι μια ανάμνηση, ξεθωριασμένη στο πίσω μέρος του μυαλού, τόσο αχνή που δεν την νιώθεις. Κι όμως σε κάθε σκέψη της αισθάνεσαι το κενό, αυτό το ανολοκλήρωτο, το '' θα μπορούσε να είναι αλλιώς ''.
Το αντέχω. Αντέχω και ζω παρέα με τα απωθημένα μου.
Εκείνο που δεν έχω καταφέρει να δαμάσω είναι κάτι πιο ισχυρό.
Ριζωμένο και αυτό στα σωθικά σου, αποζητά περισσότερα. Δεν συμφωνεί με μια αραχνιασμένη γωνιά, απλά να υπάρχει. Ζωντανεύει. Σε πιέζει να το δεις, να το νιώσεις. Δεν ησυχάζει αν δε το σκεφτείς μια φορά τη μέρα.
Ικανοποιείται να σε βλέπει να υποτάσσεσαι στην έλλειψη του. Θέλεις να το κρατάς σφιχτά, ακόμη κι όταν όλα σου δείχνουν το αντίθετο. Κοιτάξτε εδώ μια παράνοια!
Η απόσταση δεν το διαγράφει, ο χρόνος δεν το αλλοιώνει, πιστό στην θέση που κάποτε κατάφερε να κερδίσει.
Είναι πλέον δεδομένο. Όσο κι αν προσπαθώ να ξεσκίσω τα κομμάτια του, δεν θα ξεκολλήσουν ποτέ. Νιώθω άδεια χωρίς δαύτο. Δεν υπερβάλλω. Δεν θα φύγει, το ξέρω. Ποτέ. Ποτέ.
Σε αυτό, λοιπόν, οφείλω την αδυναμία μου να λύσω τα δεσμά μου.

It was alive, then we lost it.

 Ήταν κάτι το απρόσμενα γλυκό. Ήταν το μαξιλάρι στο οποίο ακουμπούσα τον ακαταλαβίστικο εαυτό μου.
Εκεί ένα κομμάτι μου έβρισκε πάντα την αποδοχή και την κατανόηση που πρόσμενε.
Ήξερα από 'κεινη την στιγμή ότι αυτό δεν θα μου ξανασυνέβαινε για πολύ καιρό.
Το κρατούσα όσο πιο σφιχτά μπορούσα γιατί κάτι πάνω του μου έδινε το θάρρος να συνεχίσω να είμαι εγώ.
Μοιάζαμε και διαφέραμε.
Ταυτιζόμασταν και διαφωνούσαμε.
Μα όσο περισσότερο το γνώριζα τόσο με μάγευε η σύμπτωση.
Αδυνατώ να το πω σύμπτωση. Ούτε πεπρωμένο.
Μάλλον θα το ονομάσω έλξη που ουδεμία σχέση έχει με τον έρωτα. Ξεχάστε το. Δεν είναι όλα έρωτας και σεξ.
Συνέβαινε κάτι περίεργο μ'αυτό. Ένιωθες μια διέγερση απ'τον τρόπο που σε κοιτούσε αλλά δεν σκεφτόσουν ούτε λίγο να ξεφύγεις απ'την αθωότητα της χημείας.
Είχε ουσία. Δεν απαιτούσε. Ήθελες να του τα δώσεις όλα κι ακόμη παραπάνω.
Ήταν μπερδεμένο μυαλό, γεμάτο με άκαρδους ανθρώπους και λανθασμένες εντυπώσεις.
Κάποιες φορές μισούσα τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο, αλλά σάμπως κι εγώ με αυτά δεν πορευόμουν;!
Μετά ήταν σα να το πήρε ο άνεμος και να το μούλιασε η βροχή.
Βρώμικο, χτυπημένο, κουρασμένο.

Μου λείπει και θα μου λείπει καιρό. Αλλά τα πρέπει κυριαρχούν εδώ.
Το χάσαμε κάπου στην πορεία.
Δεν πειράζει.
Το ζήσαμε, έτσι;

Autumn leaves

 

Φτάσαμε αισίως στην πιο λατρευτή εποχή του χρόνου.
Ο αέρας θα αρχίζει να παγώνει. Μαζί και ό,τι ανήκει στο παρελθόν.
Τα δέντρα αποφασίζουν να απογυμνωθούν απ'όλη εκείνη την απόκοσμη ομορφιά της άνθισης και του καλοκαιριού. Θα κιτρινίσουν τα φύλλα τους και σιγά σιγά, ένα προς ένα, θα πέφτουν ξερά,

 πεθαμένα πια στο χώμα.
Ο ήλιος θα δώσει τη θέση του στα σύννεφα, πυκνά, μαυρισμένα, γεμάτα βροχή.
Και τότε είναι που πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, οι λυτρωτικές και μετά η ψιχάλα μετατρέπεται σε βροχή, τόσο δυνατή που ξεπλένει από πάνω σου όλη τη μαζεμένη ''βρωμιά''.
Σε κατακλύζει, σε καταλήγει άρρωστο στο κρεβάτι άπαξ και δεν προφυλαχτείς,

 μα είναι τόσο μα τόσο μαγική.
Το φθινόπωρο είναι για λίγους. Γι'αυτούς που δεν αντέχουν μακριά απ'τις βροχερές μέρες, γι'αυτούς που την αισθάνονται να τρέχει βαθιά μέσα τους. Γι'αυτούς η βροχή είναι το οξυγόνο τους.
Πρόκειται για την περίοδο της περισυλλογής, της απομόνωσης πίσω από ένα κλειστό τζάμι.
Κοιτάξτε με τι μανία χτυπάνε οι σταγόνες στο τζάμι!
Η εποχή σου επιτρέπει να αφήσεις το χαμόγελο και την ζωντάνια και να μελαγχολήσεις, 

να ονειροπολήσεις.
Σε αφήνει να χαζέψεις τη μεταμόρφωση της φύσης σε μια καταθλιπτική νύφη, 

μια όμορφη καταθλιπτική νύφη.
H νύχτα θηριεύει. Καταβροχθίζει τη μέρα, τον ήλιο, την χαρά. Μπορείς να κλαις άφοβα, 

το σκοτάδι θα στο κρύψει, κανείς δεν θα το μάθει.

Άσε τον παγωμένο άνεμο να γδάρει από πάνω σου όλο τον πόνο.
Πάρε μια βαθιά τζούρα της επερχόμενης μπόρας και άφησε πίσω, στην σκοτεινή ανατολή,

 τα δεσμά μιας αλλοτινής ζωής.