Ευγνωμοσύνη

Ξέρεις, άθελά σου την κάνεις την ανασκόπηση. Συμβαίνει συνήθως τα βράδια που πέφτεις για ύπνο και σε παρασύρει.
Εγώ την έκανα. Και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πω πέραν του ότι κέρδισα.
 Όλος αυτός ο ελεύθερος χρόνος, κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους, με ανάγκασε να δω τον εαυτό μου κατάματα. Χωρίς υποχρεώσεις και δικαιολογίες που το αναβάλλουν. Είδα πως χωράει βελτίωση και την έβαλα μπρος. Μα, επίσης, έμαθα την ουσία της λέξης ‘’ ευγνωμοσύνη ‘’. Για ένα ζεστό κρεβάτι, ένα πιάτο φαγητό, την υγεία που τόσο επιθυμούμε να έχουμε. Έπεσα κι εγώ στην παγίδα του δεδομένου. Όχι, είμαι τυχερή που τα έχω όλα αυτά.
 Συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι δίπλα μου είναι υπεραρκετοί να με κάνουν χαρούμενη. Ό,τι μας έτρωγε τον χρόνο πριν, τον ‘δικό’ μας χρόνο, έδωσε τη θέση του σε στιγμές. Χωρίς κινητά, εγώ κι αυτοί. Απορροφάς τα πάντα και χαμογελάς, σα να τα ζεις πρώτη φορά. Πόσα έχανες πριν, άραγε; Πολυτέλεια. Και την άγγιξες κι εσύ, είμαι σίγουρη.
Κάποτε θα γελούσα με αυτό αλλά τώρα μόνο περήφανη μπορώ να είμαι. Δεν ήμουν ποτέ σταθερή με την γυμναστική και ομολογώ πως γινόταν από αγγαρεία. Σαν κάτι να λείπει τώρα πια αν φύγει η μέρα και δεν της αφιερώσω χρόνο. Νιώθω όμορφα, παίρνω καλύτερες ανάσες και με γεμίζει.
[Βιβλία]. Λίγο η φασαρία του δρόμου, λίγο η δουλειά και οι υποχρεώσεις, τελείωνε η μέρα και ο εγκέφαλός μου βρισκόταν σε κατάσταση νιρβάνας. Στοίβα τα βιβλία. Αγόραζα πολλά γιατί το είχα βάλει πείσμα. Μου έλειπε η χαλάρωση που προσφέρουν και τώρα ανταμωθήκαμε ξανά. Μειώνονται τα αδιάβαστα. Ευγνωμοσύνη.
Αφιέρωσα χρόνο στον έρωτα. Τον φρόντισα και τον ενδυνάμωσα. Ευγνωμοσύνη.
Αν κάτσεις και το υπολογίσεις κι εσύ το χρειαζόσουν. Λάθος η αιτία που σου χάρισε τον άπλετο χρόνο, θα μου πεις. Μετά από τη βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο, θα σου πω.

The virus with a name

   Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Το πρωινό πνιγμένο στη δική του ρουτίνα και όλα έμοιαζαν προβλέψιμα, όπως πάντα. Θα’ταν μερικές ώρες αργότερα που έφτασε κι εδώ, αυτό που αργότερα θα μας άλλαζε παντελώς την καθημερινότητα. Το δεδομένο έδωσε τη θέση του στο αναπάντεχο και όλα όσα απολαμβάναμε με μια σχεδόν αχαριστία, μας τα στέρησε μονομιάς.
     Δεν θυμίζει αληθινή πραγματικότητα αυτό, πιο πολύ σε όνειρο αντιστοιχεί. Εγώ φοβήθηκα όταν συνειδητοποίησα το πόσο θα διαρκέσει και τι θα μου χαρίσει ανεπιστρεπτί αν φερθώ ανεύθυνα. Και με ταλανίζει που δεν ήταν τόσο φανερό για τους τριγύρω. Στο όνομα ενός Θεού ή σε αυτό της καλοπέρασης. Άραγε να έχουμε σκεφτεί ποτέ έξω απ’τον ίδιο μας τον εαυτό;
      Εικόνες σουρρεαλιστικές. Άνθρωποι που δεν πλησιάζουν ο ένας τον άλλο, μια απόσταση που πριν ήταν μόνο εσώτερη και τώρα είναι ορατή και από μακριά. Και η στέρηση μικρών απολαύσεων; Μια βόλτα χωρίς ενοχές, μια αγκαλιά χωρίς μάσκα, μια κανονικότητα. Πόσο θάρρος θα χρειαστεί μετά για να τα κερδίσουμε πίσω;
      Κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους παλεύουμε. Να μην παραδοθούμε, να μη χάσουμε την αίσθηση της πραγματικότητας. Σε τι να έχει μετατραπεί η γνωστή πραγματικότητα τώρα; Η παρηγοριά είναι ένα βιβλίο, ένας καφές πίσω από μια οθόνη, η ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι. Ερημιά. Εμείς της πόλης την αποζητάμε και τώρα που μας δίνεται απλόχερα θέλουμε πάση θυσία να τη διώξουμε. Περίεργο να σου λείπει η φασαρία, η βοή, οι φωνές των περαστικών. 
‘’ Δεν έχω χρόνο ‘’, λέγαμε με παράπονο. Και να που δεν ξέρουμε πώς να τον γεμίσουμε.
     Το όνομά του ‘’ ο ιός ‘’, που κατέφτασε και στην πιο καλά κρυμμένη γωνιά της γης. Άλλοι μετρούν απώλειες όμοιες με πολέμου και άλλοι γκρινιάζουν στη σκέψη ότι κλείστηκαν μέσα. Γιατί αυτοί είμαστε. Οι αχάριστοι, οι ανίκανοι για συμμόρφωση και εμπάθεια. Γιατί αυτά που συμβαίνουν αλλού δεν μας αφορούν.
     Κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους μαθαίνουμε να εκτιμάμε. Στιγμές, ανθρώπους, τη ζωή. Δεν είναι μαύρο το χρώμα του. Μόνο γκρι, σαν τον ουρανό του σήμερα.

A captive in one's own mind

~~ The arrival of this day delayed so much that I almost convinced myself it would never come. I used the word delayed, because it’s here now, live, like an old film reel coldly exposing its content to the audience. Parts of it contain past moments of joy and happiness accompanied with frequent, unstoppable smiles. I inform you that it lasts long, it feels like it’s never ending. And suddenly a wall, so solid and tall it doesn’t let any of the joy jump over it or break it. As a consequence joy is left behind. The worst part is that joy isn’t visible to the audience anymore. The next moment there is a shot of a darker substance, the audience is puzzled and this scene is followed by blank space. Surprisingly, the reel has finished. How long has it been playing for? 2 years?

Wake up. You forgot there is a second part to the story. And I warn you, you’re not going to like it. If there was a sign for this part, it would say ‘’ Disturbing images ‘’, please watch on your responsibility.
It includes multiple, continuous mistakes which contributed to this entire disaster you both created. Yet, the greatest burden is yours to carry with surviving possibilities being minimal.
Every time pain is overflowing from your innermost places it becomes extremely impossible to face the world with eyes smiling at every individual you come across. It’s safe where you are now, in complete solitude, far away from people’s indiscreet eyes. You’re currently powerless, surrendered to the distress you created.

Breathe. Allow yourself some mere breaths and with each one you will slowly attach your pieces. Until the moment you lift your head up again facing the blue sky. ~~

Shattered image

One of the most disappointing experiences you can have is a strong feeling for something that doesn't exist. Being in love with the image of the past. And it's torturing, because you always seek it, despite the fact that you are aware of its absence.
What keeps you waiting and searching is hope, the idea of the perfect scenario. And you held it in your arms, so tightly. How could it slip away without even a notice? Let go, little girl. You face someone else now. You are not familiar with them and nothing convinces you to restart the connection. Your emotions had an entirely different target and this isn’t in your line of vision anymore. Stuck in the past, you lose the present and everything surrounding it. Let go, little girl. You owe yourself a big smile, a warm heart and you know that you can’t gain unless you first lose. Leave it where it belongs, in the shattered picture of the past. Welcome what’s yet to come, open your arms and grasp every little bit of what fully expresses you. Don’t restrain yourself, they who know will caress your flaws and set you free. Let go, little girl.

Almighty emotion, love.

Have you ever wondered if true love exists?
The love everyone is talking about. Poets, common people, kids. The one, pure feeling that enables your strength, sets the warmth of your heart on fire and makes you willing to sacrifice your own self for the good of others.
I believe its existence. I have felt its presence. And, god, all this can be true.
If only it could boost the meaning of your life, without stealing valuable contents out of it. Because, you know, that can happen too. Think of love as a feckless object that everyone can use however they want to. Do all know how to use it? No. That’s impossible. Now think of love as a powerful god, taking control of its pawns, humans. There you have the inability of people to maintain the inner balance of its power. And as a consequence they don’t have any clue on how to behave towards the target of their love. That’s when people get hurt. Sorry, but fairytales are far from reality.
Is true, pure love unconditional?
No. We all want something in return to our feelings. Even unconsciously we are waiting for the proper response to our behavior, to our endless willingness to achieve the target’s happiness. What about our happiness after all? What if I told you that it becomes of no importance?! Due to the target’s ‘euphoria’, you become happy or pleased and you forget yourself. They must return some of what you offered ‘’unconditionally’’. Because then what’s the purpose of endless emotional availability? What do you gain from that collaboration? The emptiness that the continuous offer causes must be refilled.
Can love be eternal? Can you ever stop loving?
That’s a worth-noticing challenge, I must say.  And it seems that I don’t have a universal answer to mention. Only my brain’s response. Yes, you can stop feeling. Either with your own, personal effort or with the contribution of your loved one. The second is the most effective one, the one I’ve experienced the most among my little contact with this feeling. But there’s another question troubling my mind. What if it wasn’t love all along? Then how can I provide myself with correct answers on whether eternality is one of love’s features? It seems that the lack of belief in something in particular erases all the expectations of the list. And that’s quite a relief among the burden of love’s mere existence. Oh the irony.