Για την « Π. Σ.»

Πέρασαν 5 χρόνια από τότε. Η στιγμή που το άκουσα για πρώτη φορά μου έφερε ένα ελαφρύ τρέμουλο, μια απορία, μια αναμονή. Δεν ήξερα τι γινόταν ούτε που θα με οδηγούσε αυτό το διαολεμένο. Όσοι το μάθαιναν αντέγραφαν την ίδια αντίδραση· άνοιγαν διάπλατα το στόμα και μου έλεγαν πως δεν μου φαίνεται, λες και ήταν κάποιο σπυράκι ή μια πληγή μπηγμένη βαθιά ως το κόκκαλο. Ομολογώ πως ξέρει να κρύβεται καλά, ώρες ώρες ξεχνάω και η ίδια πως παραφυλάει από μια γωνιά κάθε ώρα και λεπτό. Αν με ρωτούσατε τότε θα σας απαντούσα πως θα το θυμάμαι για πάντα και ότι κάθε μέρα θα με βασανίζει η ύπαρξη του. Ωστόσο, κατάφερε να υποκύψει και αυτό στην μιζέρια της ρουτίνας, να γίνει ένα μικρό μέρος μιας τεράστιας συνήθειας. Φυσικά και φοβάμαι. Κάθε φυσιολογικό ανθρωπάκι σκέφτεται έτσι. Δεν είναι και το πιο εύκολο εμπόδιο που μπορείς να ξεπεράσεις και δε νομίζω ότι υπάρχει το  ενδεχόμενο για τέτοιο κατόρθωμα. Μονάχα συνηθίζεται. Κάθε επιπλοκή θεωρείται αναμενόμενη και ο εκνευρισμός εξαιτίας της δικαιολογημένος. Πιστεύω με δέχτηκε και το ίδιο και με άφησε για λίγο ήσυχη και ικανή να νιώσω όπως πρώτα, όπως όλοι οι άλλοι. Δεν το αγνοείς, ποτέ δεν το κάνεις αυτό. Μονάχα προχωράτε αντάμα και μαθαίνεις να το δέχεσαι μέσα σου για μια αιωνιότητα. 

Τα πάντα ρει

Με θυμάμαι τις πρώτες φορές που ασχολήθηκα με τους ανθρώπους  πόση αγωνία είχα να τα κάνω όλα τέλεια, να είναι ευχαριστημένοι και να με αγαπάνε.  Σε κάθε ταραχή που παρουσιαζόταν θεωρούσα υπαίτιο εμένα διότι βρισκόμουν στην άγνοια. Δεν γνώριζα όλα αυτά που θα με οδηγούσαν στο να γίνω μια προτεραιότητα στη ζωή των άλλων ούτε τον τρόπο να κατοχυρωθεί το όνομά μου στο μυαλό τους. Ούτε τώρα θαρρώ πως τα έμαθα και τα βρίσκω παντελώς άγνωστα για όλους. Έβλεπα να περνούν οι μέρες και να απογοητεύομαι όλο και περισσότερο απ’τον εαυτό μου, σα να μην είχα αυτό το ‘ταλέντο’ να κρατώ ανθρώπους εδώ. Με έπιασα να με (κατά)κρίνω αδιάκοπα και αυστηρά και ως επακόλουθο έκλεινα το εγώ μου σε μια φούσκα και έμενα εκεί μέχρι όλα να εξαφανιστούν και να αρχίσω απ’το μηδέν. Στην πορεία, τα λάθη επαναλαμβάνονταν και οι άνθρωποι έφευγαν χωρίς μια κουβέντα.
Τώρα με παρατηρώ να γελάω με τις εμμονές που κάποτε είχα και την ασταμάτητη ανάγκη να καταφέρνω πάντα να κερδίζω την παραμονή τους.  Μέσα στην ησυχία που επικρατεί, συνειδητοποιώ ότι τα δεδομένα δεν υφίστανται και πως όλα περνούν μπροστά από τα μάτια σου με ταχύτητα φωτός. Πλέον τις ζημίες στις σχέσεις δεν τις προκαλώ εγώ και όταν το κάνω συνεργάζεται και η άλλη πλευρά. Δεν είμαι η μόνη, η μόνη που δεν είναι τέλεια. Κι αυτή η παραδοχή με ανακουφίζει. Δίνω όσα περισσότερα μπορώ, πιστεύοντας πως ο άλλος τα νιώθει και τα κρατά. Πρόκειται για μια ενδόμυχη ορμή που χρόνια με ακολουθεί.
Αλλά τι γίνεται με όλα αυτά που ξεστομίζονται απ’τον δίπλα σου; Τίποτα δεν τηρείται, όλα είναι ρευστά και το χειρότερο· είναι επιλογή τους. Ύστερα από αμείλικτες υποδείξεις, οι εμπειρίες μου κατέδειξαν πως δεν είμαι εγώ αυτή που φέρει πραγματικά την ευθύνη, αλλά η αστάθεια των άλλων. Όσο σταθερή μένω εγώ,  τόσο εύκολα αλλάζει το είναι κάποιου που υποτίθεται ήξερες. Δεν φταίω εγώ όταν τίποτα δεν καταφέρνει να μείνει σταθερό. Φταίει αυτό που τόσο ξαφνικά αποφασίζει να στραφεί αντίθετα, παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα του. 

Υπενθύμιση Νο. ∞

Ημέρα δεν θυμάμαι πόσο.. Προσπαθώ μανιωδώς να βρω μια αλλαγή, μια τάση γι’αυτό το καλύτερο που κάποτε μου είπαν πως θα’ρθει. Σκοντάφτω πάνω στις ίδιες εικόνες, ξανά και ξανά. Πέφτω θύμα της ακούραστης ελπίδας μου και εξαπατούμαι κάθε φορά. Αλλά δεν λέω να το συνηθίσω και η πικρή αίσθηση που αφήνει συνεχίζει να είναι πρωτόγνωρη. Τα συμπτώματα χάνονται για καιρό και μια μέρα επιστρέφουν σα να μην τα έδιωξα ποτέ. Ψάχνω μέσα μου να βρω το λόγο που το μυαλό ακόμη περιμένει αυτή τη μέρα. Άδικα χαμένος χρόνος, γιατί δεν έχω θάρρος για την αληθινή παραδοχή.

Σου υπενθυμίζω πως για πάντα ό,τι δίνεις θα πετιέται και πως ήρθε η ώρα να κρατάς την ζεστασιά για σένα. Η εποχή που έμενες στερεμένη έληξε. Τώρα είσαι αυστηρά εσύ και οι λοιποί που γνώρισες παλιά. Το νέο θα είναι καταδικασμένο να μένει άδειο, ψυχρό και σου απαγορεύεται κάθε πρόσβαση σ’αυτό. Θέτω τους περιορισμούς με την προσδοκία ότι κάποια μέρα θα μάθεις. Αλλά εσύ ποτέ δεν με ακούς. Θα με θυμηθείς την επόμενη φορά. Εις το επανιδείν. 

Mental orgasm

Μια εκ των πιο λαχταριστών απολαύσεων της ζωής, η ηδονή που όλοι λίγο πολύ κυνηγάμε. Αυτό που μας καταλήγει αχόρταγους να το ζητάμε ως επίσημο σφράγισμα μιας σχέσης, ελεύθερης ή μη. Ηρεμεί, εξουθενώνει, εκτονώνει, δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι μια φούντωση που κάνει τα μάτια να τρεμοπαίζουν και να λαχταρούν. Λαχταρούν το αντικείμενο του πόθου τους. Το μυαλό επιζητά τις εικόνες να γίνουν πράξεις.
Η σαρκική επαφή  είναι τόσο θερμή όσο και ψυχρή. Το σώμα πάλλεται στα αγγίγματα και απαιτεί μια συνέχεια. Οι αισθήσεις είναι υπ’ αγρύπνηση  και υποδέχονται με προσμονή και άφεση τα ξένα ‘’χάδια ‘’. Είναι ξένα, απόμακρα αλλά καταλήγουν καυτά να ικανοποιούν το κορμί. Ο τρόπος που εκδηλώνεται η ορμή, η φυσική σεξουαλική ορμή κάθε πλάσματος. Την επόμενη μέρα αυτή η επαφή έχει ήδη προστεθεί ως απλά μια εμπειρία.
Αυτό το είδος είναι διαφορετικό. Εδώ προηγούνται ποικίλες διεργασίες στην περιοχή του εγκεφάλου. Διακρίνεται η πλατωνικότητα των πονηρών σκέψεων. Σε κατατρέχει μια ακαταμάχητη επιθυμία να έρχεσαι σε επαφή με τις σκέψεις και τις λέξεις που βολτάρουν στο μυαλό κάποιου άλλου. Υπάρχει μια αρχική και σχεδόν αυθόρμητη ταύτιση, η σύγκρουση και ένωση που οφείλεται στις χημικές εκρήξεις που λαμβάνουν χώρα μεταξύ των υποκειμένων. Ταιριάζετε και διαφέρετε. Η άμεση χημεία που σε ωθεί να δοκιμάσεις καθετί σχετικό με τον άλλο, να τον γευτείς. Σύντομα το μυαλό αποκτά ξεδιάντροπες εκφάνσεις, ερεθίζεται και οι κόρες διαστέλλονται στην όψη του. Τότε φτάνει η ώρα που οι επιθυμίες επιβάλλεται να αποκτήσουν σάρκα και οστά. Είναι σα να ολοκληρώνεται ο έρωτας που ο νους αποφάσισε να αρχίσει πιο πριν. Θέλει το σώμα να νιώσει ό, τι τρελαίνει το μυαλό. Τα χάδια αποκτούν νόημα, δεν είναι απλά ξέσπασμα ορμών. Ένας λευκός καμβάς, που πάνω του αποτυπώνεται ο χείμαρρος που σας διακατέχει, αυτό είναι. Ένα αριστούργημα. Η κορύφωση που θα χαραχτεί ανεξίτηλα. 

Ανακεφαλαίωση

Είναι γεγονός πως όσο ζεις εκπλήσσεσαι. Όσο εκπλήσσεσαι μαθαίνεις να περιμένεις. Και όσο περιμένεις όλα γίνονται προβλέψιμα. Πάντα όμως θα υπάρχουν τα αναπάντεχα, αυτά που θα σε αφήσουν άφωνο, παγιδευμένο σε χιλιάδες φωνές. Δεν είναι τόσο τραγικό, όσο ακούγεται. Με τον καιρό το συνηθίζεις και σταματάει να σου τρώει το μυαλό.
Μην το ρίχνεις σε σένα. Σε πίεσαν να αλλάξεις. Σταμάτα να αποδίδεις ευθύνες στο σάπιο εγώ σου. Εσύ ανέπνεες για να νιώθεις, για να αφήνεις το είναι σου άφοβα στον δίπλα σου και να το βλέπεις να σπάει χωρίς να σε πειράζει. Κοίτα τώρα πόσα έμειναν.
Τώρα ο κόσμος φαντάζει τόσο διαφορετικός. Στα μάτια σου είναι άχρωμος, επίπεδος και απόμακρος. Και ο κόσμος σου μετέδωσε την ίδια εικόνα για τον εαυτό σου, μην αρνηθείς την αναισθησία μήτε την απογοήτευση. Τα αισθάνεσαι και αυτό πρέπει να φανεί, δε χρειάζεται να κρύβεσαι από κανέναν. Αποδέξου αυτό που σου άφησαν, είναι ξένο μα τόσο οικείο. Είναι εσύ.

Πάνε μέρες που εισήλθε βίαια ένα βίωμα που ανήκει ολοκληρωτικά στους εφιάλτες των ανθρώπινων εμπειριών. Στ’ αλήθεια θέλει θράσος για να κατορθώσει ο καθένας να προδώσει τον δίπλα του. Μέσα στην ειρωνεία τους θαυμάζω, θαυμάζω την άνεσή τους. Ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνουν υποδόρια και σου προξενούν όλη αυτή τη βλάβη. Ας μην γελιόμαστε. Ποτέ δεν περιμένεις πως θα κατρακυλήσει η αξία τους και ακόμη περισσότερο ξαφνιάζεσαι που δε το παίρνουν χαμπάρι.
Θυμήσου πως η κάθε δράση έχει και αντίδραση. Οι πράξεις έχουν αντίκτυπο και οι κακές πράξεις τίμημα. Θα το πληρώσεις μην βιάζεσαι. Θα σου επιστραφούν με τον ίδιο τρόπο και όταν το καταλάβεις θα σου έρθει ένας σφάχτης και θα διπλωθείς στη μέση.

Το ταρακούνημα σε αναγκάζει να συνειδητοποιήσεις πόσο ψηλά θα έπρεπε να έχεις τον εαυτό σου και τελικά πόσο χαμηλά τον είχες τοποθετήσει για χάρη κάποιων άλλων. Εκνευρίζεσαι αλλά ωριμάζεις. Δεν έχεις σκοπό να επιτρέψεις σε κανέναν να σε βουλιάξει ξανά. Υποσχέθηκες να πετάς μακριά οτιδήποτε προσπαθήσει να σε ρίξει από ψηλά.
Σεβάσου επιτέλους τον μόχθο σου, το πόσο σύρθηκες ώσπου να καταφέρεις να ανέβεις! Μ’ακούς;; Θέλω να σε αγαπήσεις, κανένας δεν θα το κάνει παραπάνω από σένα.
Μια βαθιά ανάσα και το επόμενο βήμα θα’ρθει όταν το ρολόι χτυπήσει στην κατάλληλη ώρα. Τικ τακ.